Tagarchief: justitie

De minister en zijn Hans…

Ik wil het even over België hebben. Niet omdat ik Oostenrijk beu zou zijn, Oostenrijk is niet sterk genoeg om me het zwijgen op te leggen, dit keer gaat het om iets anders.

Hans is de klos. Tenminste zo lees ik het in de Belgische kranten. Een man die ik gekend heb toen hij begon als advocaat in Gent, nog schuchter maar met een gezond verstand dat duidelijk boven het gemiddelde van de samenleving uitstak, een enthousiasteling met ambitie, vooral om zijn job te doen, het resultaat van vijf jaar studeren, twee tot drie jaar afzien als stagiair bij een onverbiddelijke maar grote ‘meester’, onderbetaald en toch al vader, en met een natuurlijke drang om te klimmen en uiteindelijk te geraken waar hij zich thuis dacht te voelen… de magistratuur.

Hans wordt vandaag met de vinger gewezen omdat hij zegt dat het genoeg is. En genoeg, ik garandeer u, ligt voor Hans nog een paar straten verder dan voor ons allen, als Hans zegt dat het genoeg is, is het ook echt wel genoeg.

De informatisering van justitie. Eigenlijk een ‘running joke’, want wie ooit als buitenstaander met het gerecht te maken had, dan bedoel ik als toehoorder, of als man van een rechter, of als vrouw van een advocaat, als journalist of als vader van een aankomende advocaat, weet waarover Hans het heeft.

Moed heb je als je een project aanvaardt dat maatschappelijk belangrijk is. Een project zo groot dat niemand het kan overschouwen, maar waar het ook niet anders kan dan dat een paar mensen er hun frêle schouders onder zetten, bovenop hun dagelijkse sleur, en hopen dat alles beter wordt.

Moed heb je ook als je met een aangeboren naïviteit aanvaardt dat een probleem dat zo groot is als de Belgische justitie kan worden opgelost door een leger waanzinnig duur betaalde informatici die zelf niet bij machte zijn om de hoe-grootheid van het project te begrijpen. Ze starten met de eerste programmaregel, zonder te weten wat de laatste zal zijn. Beter nog, ze zoeken zich wat ooit voor een ander ‘project’ voorgeprogrammeerde modules bijeen, weven daar nog een web rond van op justitie toepasselijke noodzakelijkheden, en leveren… niets. Niets dat functioneert.

Eén keer mag zoiets fout gaan. Er zijn landen waar het twee keer fout gaat. Bij ‘ons’ gaat het permanent fout.

En het ergste voor Hans is dan een minister van justitie te hebben die binnen de kortste tijd weerlegt wat Hans als statement heeft afgelegd. Nadenken over wat Hans geschreven heeft of te zeggen heeft? Dat is voor later. Ontkennen, dat is voor nu. Oude school, Stefan, oeroude school. Stefan heeft het niet, hij heeft het nooit gehad en zal het nooit hebben. Zelfs West-Vlamingen kunnen ernstig fout zitten, en Stefan zit al zo lang fout als dat hij West-Vlaming is.

Ik ben over één ding gerust. Hans blijft Hans, integer en rechtvaardig rechter.

Ik ben ook over een tweede ding gerust. Stefan blijft Stefan, politieker en onterecht minister.

De ene heeft het voordeel dat hij kan zeggen dat het voor hem genoeg is. De andere heeft het nadeel dat hij alles altijd zal moeten blijven ontkennen. Maar daar is Stefan zeer goed in, tot ook hem ooit iemand zegt dat hij als politicus nooit zijn vervaldatum kan bereiken omdat hij nooit een versheidsdatum heeft gehad. Nu dus. Maar hij kan nog altijd in Oostenrijk terecht.

Als Rik Torfs niet kan preken, dan luistert niemand nog naar hem en krijgt hij niet het platform dat hij wonderlijk mooi en gevat bezet. Als Kim Clijsters de bal niet meer kan raken, dan komt ze op geen tennisveld meer aan haar trekken. Als Patrik Vankrunkelsven de draad kwijt is dan stopt hij met garen spinnen. Logica is mooi. Stefan krult dan zijn verbitterde lip omhoog, kijkt boven de rand van zijn bril, en kruipt geslagen in de op voorhand verloren verdediging. Hoe vaak moet je minister van justitie worden in België om daar de nodige lessen uit te trekken?

Reacties staat uit voor De minister en zijn Hans…

Opgeslagen onder De Standaard

Er groeien geen bananen in Oostenrijk…

Men kan de jongste tijd met stijgende regelmaat in kranten en tijdschriften lezen hoe rechters en openbare aanklagers in Oostenrijk Vrouwe Justitia behandelen, en dat is echt niet fraai. Een veelgebruikt woord, ook deze week in Die Zeit zowel als in enkele Oostenrijkse kranten, is “willekeur.” En er wordt vaak gezegd dat zodra het onderwerp ‘overheidscorruptie of -gesjoemel” opduikt, parallellen worden getrokken met exotische landen. Hoewel dit “politiek niet correct” is aldus Die Zeit, kan men niet anders dan het land als bananenrepubliek bestempelen.

Alle lagen van het justitieel apparaat zijn betroffen, van openbare aanklagers, via ministeriële kabinetten tot de gerechtshoven toe. En de lijst schandalen wordt elke dag langer.

Sinds een paar weken verschijnen in “Falter”, een zeer onafhankelijk en kritisch weekblad in de stijl van Le Canard Enchaîné maar dan zonder het gehalte satire, dossiers die door een anonieme informant in een papieren zak aan de redactie werd bezorgd. Het gaat vooral over hoe het gerecht omgaat met klachten tegen politici en dubieuze industriëlen, over de bewezen belangenvermenging tussen justitie en politiek.

Flagrante overtredingen worden weggewimpeld met uitspraken zoals: “de betrokkene was onwetend”, “er was geen voorbedachtheid”, “persoon X is slachtoffer van een hetze tegen hem.”

Voor een paar jaar was er de “BAWAG”-affaire, waar uiteindelijk één zondebok werd geofferd en voor de rest de betroffen bank op alle steun van de overheid mocht rekenen om niet ten onder te gaan. Alle anderen bleven in mindere of meerder mate buiten schot.

Er loopt nu de “BUWOG”-affaire, waar ex-minister van Financiën Grasser een private overnamekandidaat voor 60.000 woningen die eigendom waren van de staat, de juiste overnameprijs heeft ingefluisterd. Vanuit het Ministerie van Financiën dan nog. Miljoenen Euro’s consultancy honorarium vloeiden via via naar enkele offshore ondernemingen van vrienden van de minister.

Er loopt een zaak over steekgeld aan een half leger politiefunctionarissen die de transportsector in Oostenrijk duizenden Euro per maand/per man hebben gekost. Een aard van private wegentol werd door de overijverige ambtenaren geëist opdat ze bij wegcontroles en bevrachting bepaalde transportfirma’s zouden met rust laten.

Er is de affaire Natascha Kampusch, waar een ijverige onderzoeksrechter die ervan overtuigd is dat nog een tweede dader-ontvoerder in het spel was, systematisch wordt gediffameerd en gehinderd in zijn onderzoek.

Er was de zaak met de rechter die openlijk toegaf cash geld, reizen en een wapen te hebben aanvaard, en die gerechtelijk volledig buiten schot is gebleven.

Er wordt gejongleerd met verjaringstermijnen, gewerkt met gefingeerde ziektes, sabotage van onderzoekscommissies, verschuiven van personeel om strafonderzoek te vertragen, getuigen monddood gemaakt.

Het gaat over het vrijspreken van beklaagden in het ongeluk in de gletsjertunnel in Kaprun waarbij 115 mensen het leven hebben verloren en waar de Duitse Justitie zelf spreekt van een slordig, onvolledig en gemanipuleerd onderzoek door haar Oostenrijkse collega’s.

De politiek zwijgt, wat je eerder van Vrouwe Justitia zou verwachten. De vriendjespolitiek van de elite staat garant voor een “hermetisch gesloten systeem,” zo schrijft Johannes Voggenhuber, voormalig lid van het Europees Parlement voor de Groenen.

De politiek in Oostenrijk laat de staatsrechtelijke principes aan willekeur over, spijts een zware veroordeling in 2006 door de Europese Raad wegens gebrek aan onafhankelijkheid en verregaande politisering van Justitie. Het is Oostenrijk en de Oostenrijkers “Würst.” Binnenskamers pruttelt alles gewoon verder, een regelrechte aantijging van de democratische principes en de constitutioneel gegarandeerde onafhankelijkheid van het gerecht.

Oostenrijk staat bij het Hooggerechtshof van Straatsburg op nummer 1 op de lijst van Europese landen die zondigen tegen persvrijheid en vrijheid van meningsuiting. Het overtreft hiermee zelfs de status van Rusland.

En niemand ligt er wakker van. De Oostenrijker jodelt dat alles met een kwinkslag weg, drinkt zijn wijn, eet zijn schnitzel en boert. Er groeien geen bananen in Oostenrijk. Anders had de Republiek al lang een nieuwe naam.

Reacties staat uit voor Er groeien geen bananen in Oostenrijk…

Opgeslagen onder De Standaard