Tagarchief: Roel Verschueren

International sexual abuse monitor wordt niet langer bijgewerkt

NewMonitor

In 2010, kort nadat in België de bom losbarstte rond ex-Bischop Van Gheluwe, werd de International sexual abuse Monitor opgestart op initiatief van journalist Roel Verschueren. Deze website, gebaseerd op RSS-newsfeeds van de internationale pers, gaf live een overzicht van wat in vele Europese landen en de USA gaande was op het vlak van seksueel misbruik binnen de kerk.

Hoewel in België de discussie, ook weer de jongste weken, zeer hevig doorgaat, is de berichtgeving uit het buitenland schaarser geworden. De redenen hiervoor zijn eenvoudig: er is zowel bij het publiek als bij de pers een soort verzadiging opgetreden omtrent het onderwerp, en de samenleving gaat er – deels terecht – van uit, dat heel wat slachtoffers de weg hebben gevonden naar zowel de arbitragecommissie als de meldpunten in de bisdommen.

Niettegenstaande het hele debat omtrent schuldig verzuim van kerkoversten en oversten van Orden nog maar in de stijgbeugels staat, en in april 2015 een eerste ernstig resultaat werd geboekt voor de rechtbank van Namen, waar Aartsbisschop Léonard voor schuldig verzuim werd veroordeeld in het dossier van Joëlle Devillet, viel deze week de beslissing de News Monitor niet meer bij te werken.

Wat wel toegankelijk blijft is het immense archief dat over jaren werd opgebouwd. Dit is uitsluitend toegankelijk via deze onderstaande links:

  1. Bibliography sexual abuse: news, columns, reports

  2. Bibliography sexual abuse: documentaries and movies

  3. Bibliography sexual abuse: books

  4. Bibliography sexual abuse: audio-visual/TV

De meest recente gebeurtenissen op het vlak van seksueel misbruik zijn voortaan te vinden op:

http://www.bishop-accountability.org/AbuseTracker/

Met dank aan alle ontelbare ‘volgers’. Tijdens de topdagen meer dan 4000 per dag.

Met vriendelijke groeten,

Roel Verschueren

Advertenties

Reacties staat uit voor International sexual abuse monitor wordt niet langer bijgewerkt

Opgeslagen onder Essays

Humo en de Danneels Tapes: Christine Mussche legt uit hoe het met ons allen gaat.

Dinsdag 12 augustus in Humo

Seksueel misbruik in de kerk

Seksueel misbruik in de kerk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het transcript van de Danneels Tapes werd sinds de publicatie van bovenstaand artikel in Humo tot op 15 augustus 2014, door 1325 lezers aangeklikt.

Reacties staat uit voor Humo en de Danneels Tapes: Christine Mussche legt uit hoe het met ons allen gaat.

Opgeslagen onder Interviews

Nieuw: “de ongevraagde gast” • verschenen bij uitgeverij Kramat

Roel Verschueren

Henri.
Ongevraagd, ongepland, ongewenst valt een vader het leven van zijn dochter binnen. Hoewel totaal van haar afhankelijk, sloopt hij vlijmscherp en met precisie haar ‚zijn’ en dat van haar medebewoners. Henri’s aanval is zijn enige verdediging.

Sofie.
Schijnbaar losgekomen van haar familiaal verleden wordt zij en haar dochter Mattea onverwacht met de donkere geschiedenis van een hoogst onhandelbaar familie-opperhoofd geconfronteerd. Eeuwig op zoek naar harmonie en uitgerust met de kwaliteiten van een duikelaar, probeert ze alles om de onmogelijke spagaat te sluiten.

Een huis.
Draaischijf zowel als getuige van de grote en kleine kanten van het leven, een leven dat veel ouder is dan haar bewoners. Een oud maar statig meerfamiliehuis als kleinste spiegel van de samenleving, waarin een eng samenspel tussen de leden van de woongemeenschap centraal staat.

Vanaf 20 februari in de boekhandel.

“Meeslepend en indringend, een sterke roman en plot, een literaire verademing. ‘de ongevraagde gast’ heeft alles wat een uitzonderlijk boek moet hebben.”
Wim Urgel – Uitgever Kramat

Meer…

Reacties staat uit voor Nieuw: “de ongevraagde gast” • verschenen bij uitgeverij Kramat

Opgeslagen onder Boeken

‘We kunnen ook, zoals ik al zei, vergiffenis vragen en vergiffenis geven’

Class Action

“Wie nu geen erkenning kan geven, wie zich verhult achter advocatentrucs,

schendt de Rechten van de Mens. Niets minder.”

(Peter Adriaenssens, september 2010)

Reacties staat uit voor ‘We kunnen ook, zoals ik al zei, vergiffenis vragen en vergiffenis geven’

Opgeslagen onder Apache Medialab, Opinie

De nieuwe paus is gekend!

Roel Verschueren op Apache.be

Roel Verschueren op Apache.be

Lees verder

Reacties staat uit voor De nieuwe paus is gekend!

Opgeslagen onder Apache Medialab, Essays, Opinie

Schuldig verzuim

VRT-De Redactie – Opinie, 25/6/2012

Monsignor William J. Lynn, de voormalige rechterhand van kardinaal Anthony J. Bevilacqua, werd vrijdag 22 juni 2012 in Philadelphia schuldig bevonden aan het in gevaar brengen van kinderen en wordt zo officieel de eerste vertegenwoordiger van de Katholieke kerk in de Verenigde Staten die veroordeeld werd wegens het verzwijgen van seksueel misbruik door priesters waarvoor hij verantwoordelijk was. Hij riskeert 3,5 tot 7 jaar cel.

Het verdict wordt door zowel het Openbaar Ministerie als door de slachtofferorganisaties in de VS als een keerpunt beschouwd in de benadering van schandalen rond seksueel misbruik die de Katholieke Kerk sinds jaren belasten. Belgische slachtoffers voelen het precies zo aan.

Dit alles kadert binnen een jarenlange strijd voor gerechtigheid met als doel de kerkelijke oversten verantwoordelijk te stellen voor het verstoppen en verzwijgen van bewijsmateriaal en het stiekem en schaamteloos verplaatsen van pedofiele priesters naar parochies of instellingen die het verleden van de daders niet kennen. Waar ze echter onbezwaard kunnen hervallen in hun oude gewoontes en opnieuw een gevaar vormen voor kinderen waarmee ze in contact komen.

In een interview in De Morgen van 17/9/2011 kreeg ik de vraag:
“Maar wat als de kerk niet muteert? Wat als een jarenlange procesgang op niks uitdraait. Geen geld, geen excuses, geen eerherstel. Dan blijft misschien alleen het stigma over?”

Mijn antwoord daarop werd vrijdag bevestigd:
“Dan zal het niet aan de argumentatie liggen, noch aan de juridische onderbouw, noch aan een gebrek aan bewijsmateriaal. Maar er zal een uitspraak komen, in welk land dan ook, voor welk gerecht dan ook, die er geen twijfel zal laten over bestaan dat zowel de huidige paus als bepaalde bisschoppen in de wereld flagrante inbreuken hebben gepleegd tegen de fundamentele mensenrechten van tienduizenden slachtoffers.”

Geen genoegdoening, maar rechtvaardigheid

Dit gaat niet over genoegdoening, maar over ‘immanente rechtvaardigheid’. De rechtvaardigheid die door de gezagsdragers binnen de Belgische kerk en congregaties angstvallig wordt bestreden. Het aartsbisdom van Philadelphia betaalde sinds begin 2011 alleen al een slordige 11,6 miljoen US$ aan advocaten en intern onderzoek naar aanleiding van de gevallen van seksueel misbruik, los van wat ze aan slachtoffers betaalden. De kans is reëel dat het aartsbisdom alsnog in beroep gaat tegen de veroordeling.

Nicholas Cafardi, professor canoniek recht aan de universiteit van Duquesne, en dus collega van Rik Torfs, verklaarde dat na deze uitspraak noch bisschoppen noch andere hogere gezagsdragers binnen de Katholieke kerk zullen ontsnappen aan hun verantwoordelijkheid over wat fout liep rond dit soort misdrijven. “Priesters die kinderen seksueel misbruikten en hun oversten die erop toekeken zonder in te grijpen, zullen de juridische gevolgen van hun daden niet langer kunnen ontlopen.” Zo Cafardi.

Dit stelt de uitspraken van kerkjurist Rik Torfs van juni 2011 in een totaal ander daglicht: “Men probeert de kerk af te schilderen als een misdadige organisatie die alles heel mooi in kaart heeft gebracht, maar zelfs in Amerika zou dit waarschijnlijk niet lukken omdat het heel moeilijk is om het oorzakelijk verband vast te leggen tussen de houding van de kerkleiders hier en wat er allemaal concreet is gebeurd aan seksueel misbruik.” Torfs had een jaar geleden het onverkrampte inzicht moeten hebben dat zijn buitenlandse collega’s blijkbaar al langer siert. Met een hoge neus voor de camera, zonder enige voorkennis en inzage in de motivatie van de groepsvordering die door een groep Belgische slachtoffers werd ingeleid, poneerde hij: “… Ik hoop dat iedereen koelbloedig blijft en niet al te veel verwacht van iets dat nooit gezien is in Europa.” Nog niet, dus. Philadelphia zou zijn ongelijk kunnen bewijzen.

De Openbare Aanklager van Philadelphia, R. Seth Williams zei vrijdag dat deze uitspraak een duidelijk signaal geeft aan de hele wereld: “Deze monumentale rechtszaak zal de manier waarop instellingen zoals de kerk met dit misdrijf omspringen grondig revolutioneren.”

Het aartsbisdom verkondigde in een persbericht vrijdag: “De lessen die we het laatste jaar hebben getrokken hebben ervoor gezorgd dat we de veiligheid van onze mensen beter zullen beschermen.” En ze formuleerden een oprechte verontschuldiging tegenover de slachtoffers.

Primeur

Dat deze primeur ook belangrijk is voor lopende rechtszaken in België is duidelijk. De rechtbank van Philadelphia sprak zich uit over wat bij ons “schuldig verzuim” wordt genoemd. En dat is precies de inzet van zowel justitie als de groepsvordering ingesteld door de groep slachtoffers die de verantwoordelijken voor het verzwijgen, toedekken, en ontkennen van seksueel misbruik binnen de Belgische kerk en congregaties aanklagen.

Ondertussen is het maatschappelijk inzicht gelukkig dermate geëvolueerd dat iedereen de zekerheid wilt dat nergens, zelfs niet in een vergeten dorp, een dader van seksueel misbruik met minderjarigen nog actief is en rondhangt in de buurt van kinderen. En omdat de kerk blijkbaar niet in staat is geweest daarvoor te zorgen en daders uit gemak naar een nieuwe parochie of het buitenland verschoof, moet en zal een rechtbank ervoor zorgen dat diegenen die dit organiseerden hun straf niet ontlopen. De in Philadelphia veroordeelde Lynn verzweeg gegevens over en verplaatste 35 inmiddels gekende pedopriesters.

Vandaag is de eerste dag van de rest van het leven van slachtoffers van seksueel misbruik die vechten voor een zelfde rechtvaardige behandeling en erkenning als deze die vrijdag in Philadelphia werd gegeven. Ze blijven de Belgische bisschoppen en hoofden van de congregaties voor hun persoonlijke verantwoordelijkheid plaatsen en willen ze door de rechtbank laten veroordelen voor schuldig verzuim, schending van de mensenrechten, en het niet verlenen van hulp aan personen in gevaar. Omdat ook dit, of men het wilt of niet, voor velen deel uitmaakt van het moeilijke en lange proces naar erkenning en mogelijke afsluiting van het opgelopen trauma.

Stap voor stap. Ook als de handen soms jeuken.

(Op dit opiniestuk reageerden 14 lezers)

Reacties staat uit voor Schuldig verzuim

Opgeslagen onder Essays

Capiau en Vangheluwe zouden samen moeten gaan wandelen, dezelfde taal spreken ze al

De Morgen – Opinie – 21/6/2012

Waar Walter Capiau vandaag aan de kust leeft, is bekend. Wandelingen langs het strand, goede herinneringen aan zijn uitzendingen en hoe graag de mensen hem vroeger hadden, ongelooflijk hoe vrolijk hij door het leven gaat.

Of ging. Want zijn leven is niet langer het leven dat hij decennialang in schijn heeft kunnen genieten. Late bekentenissen wegen altijd zwaarder, brengen plots herinneringen naar boven over hoe daders van seksueel misbruik meesters waren in het verstoppen, onderdrukken, negeren en vooral minimaliseren achter concepten zoals ‘tijdsgeesten’ die anders lagen.

Het is opvallend dat nergens melding wordt gemaakt van waar de ‘godsdienstleraar’ Capiau heeft lesgegeven, noch bij welke scoutsgroep hij actief was toen het misbruik plaatsvond. Nogal wat Oost-Vlamingen weten wel beter.

Niet de Katholieke Universiteit Leuven. In 2008 verscheen het dossier: ‘Bekende godsdienstwetenschappers’ waarin bekende Vlamingen uit hun nest werden bewierookt:

“Walter Capiau en Willem Vermandere hebben het katholieke Vlaanderen van de jaren ’50 nog van binnenuit gekend. Beiden startten een priesteropleiding, om enkele jaren later te ontdekken dat hun toekomst elders lag. Beiden volgden ze een opleiding aan de Reep in Gent, werden godsdienstleraar en trokken ontgoocheld de schoolpoort achter zich dicht. Walter Capiau vond zijn weg als entertainer en beleefde intens persoonlijk de veranderingen die Vlaanderen de laatste halve eeuw heeft doorgemaakt (…) In de stroom van het leven die soms heel snel kan gaan, heeft hij zich echter steeds in-gebed gevoeld.”

Bij elke nieuwe bekentenis van daders kruipen slachtoffers in een hoek. Dit is pure zelfverdediging. De herkenning is te groot, dit soort nieuws komt nooit rustig aan. Vooral niet de manier waarop Capiaus woordgebruik bangelijk aansluit bij dat van Vangheluwe. “Ik wist toen niet beter”, “een van mijn slachtoffers heeft me vergeven”, het was allemaal niet zo erg, destijds, taboe, andere tijden.

Dat de niet misbruikte mens terugschrikt voor de bekentenissen van Walter Capiau is normaal. Hij zat verdomme bijna elke avond naast hen in de sofa voor de televisie. Hij was deel van het gezin.

Dat seksueel misbruikte mensen hem zo snel mogelijk uit hun oude sofa willen, uit hun gedachten en stilletjes buiten gaan kotsen tot het over is, mag niemand verwonderen. Capiau heeft slachtoffers gemaakt en leeft in alle rust aan de kust, beschermd door verjaring.

Vangheluwe heeft verschillende slachtoffers gemaakt, maar wordt beschermd door verjaring.

Ze zouden samen eens moeten gaan wandelen, dezelfde taal spreken ze al.

En dat ze dan blijven waar ze zijn. Want niemand zit nog op hen te wachten. Capiau kan rustig het klooster bellen, hij zou niet de enige Belg zijn die daar opvang geniet.

Reacties staat uit voor Capiau en Vangheluwe zouden samen moeten gaan wandelen, dezelfde taal spreken ze al

Opgeslagen onder De Morgen